[Fic] S H A D I N G [YunJae][02]

posted on 26 Oct 2014 00:27 by daikun in Fic-SHADING directory Fiction, Asian

SHADING
Pairing: Yunho x Jaejoong | Genre: AU, POV, Romance, Smut, BDSM
Rating: NC-18 | Author: ~#DN_LoveR#~

ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่ในเรื่อง เป็นเพียงเรื่องสมมติเท่านั้น



 {01}




“สวัสดีครับคุณคิมแจจุง ผม ชองยุนโฮ ยินดีที่ได้รู้จัก”



ผมเผลอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเมื่อชายหนุ่มร่างสูงดูภูมิฐานตรงหน้าสบตากับผม

ผมจะอธิบายความรู้สึกตัวเองตอนนี้ยังไงดี อืม – ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นความรู้สึกประมาณว่า ไม่จริงน่า เป็นไปไม่ได้หรอก หัวสมองผมเบลอไปวูบหนึ่งเมื่อได้เห็นหน้าเจ้าของบริษัท Jung Group ด้วยตาตัวเอง เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผมซอยสั้นสีดำแสกข้างรับกับใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตาคล้ายเม็ดแอลมอนด์นั่นดูน่าดึงดูดอย่างประหลาด และเหนือสิ่งอื่นใด ร่างกายกำยำสมส่วนของเขาช่างเหมาะกับสูทสีดำเรียบกริบชะมัด

บ้าน่า ทำไมคุณชองถึงยังดูหนุ่มขนาดนี้ล่ะ?!




“ยะ ยินดีที่ได้รู้จัก เอ่อ เช่นกัน – ครับ”



นอกจากจะพูดตะกุกตะกักแล้ว ผมยังพูดเสียงสูงบ้างต่ำบ้างแบบผิดธรรมชาติอีกต่างหาก น่าขายหน้าชะมัด จู่ๆ ผมก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด มันไม่ใช่อาการปวดท้องแบบปกติทั่วไป คล้ายกับว่ามันวนเวียนอยู่ในส่วนลึกที่สุดที่ท้องน้อย และมันทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจไปวูบหนึ่ง คิมแจจุง ใจเย็นๆ ซี่ ใจเย็นๆ

ผมพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะตีสีหน้าให้นิ่งที่สุด ดวงตารูปเม็ดแอลมอนด์ยังจับจ้องมาที่ผม มันให้ความรู้สึกเหมือนผมถูกสายตานั่นมองทะลุไปทั่วทั้งกาย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะส่งยิ้มขำขันเล็กๆ ออกมา

ทว่าท่าทางเพียงเท่านั้นกลับมีอานุภาพรุนแรงพอที่จะทำให้ใบหน้าผมร้อนไปหมด



“ขอโทษด้วยที่ต้องให้คุณรอเกือบครึ่งชั่วโมง”

“ม่ะ ไม่เป็นไรครับ” เสียงสูงไปอีกแล้ว

“เชิญนั่งก่อนครับคุณคิม”



เขาผายมือไปทางชุดโซฟาสีแดงเข้ม ซึ่งแตกต่างจากเครื่องเรือนต่างๆ ภายในห้องที่ส่วนมากจะเน้นโทนสีขาว ผมเผลอกระชับสายเป้ด้วยความประหม่า นึกกลัวที่จะสบสายตาคู่นั้นตรงๆ เสียดื้อๆ กระนั้นผมก็ต้องทำเป็นใจดีสู้เสือ ก้าวขาตรงไปยังโซฟาชุดนั่นตามคำเชิญ

และพลาด



“โอ๊ะ!”

‘ตุบ!’



ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยนึกโทษนิสัยซุ่มซ่ามของตัวเองเวลาประหม่ามากเท่านี้มาก่อนเลย ทำไมผมต้องมาเดินสะดุดเท้าตัวเองในเวลาที่ไม่สมควรจะทำพลาดแบบนี้นะ! หรือผมควรจะนึกขอบคุณเจ้าความซุ่มซ่ามนี่ดี ที่เปิดโอกาสให้ผมได้ลองลงไปนอนวัดขนาดพื้นห้องทำงานสุดหรูหราต่อหน้าเจ้าของห้องแบบนี้น่ะ โธ่เอ๊ย น่าขายหน้าที่สุด!

ผมร้องโอดโอยเบาๆ พร้อมเบะปากด้วยความเจ็บ ผมก้มหน้าหลบสายตาเจ้าของห้องด้วยความกระดากอายครู่หนึ่งเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันจะได้หยัดตัวขึ้นเต็มตัวดี ตรงหน้าผมกลับมีฝ่ามือเรียวยาวยื่นรออยู่

ผมจดจ้องนิ้วเรียวที่เห็นข้อชัดเจนสวยงามราวรูปสลัก หัวใจสั่นสะท้านอย่างไร้สาเหตุ



“เป็นอะไรมากไหมครับคุณคิม?”



ลมหายใจผมขาดห้วง ผมสาบานได้เลยว่าไม่เคยได้ยินเสียงทุ้มๆ ของผู้ชายคนไหนที่ฟังดูมีเสน่ห์ขนาดนี้มาก่อน เหมือนมันมีน้ำหนักมากพอที่จะกระแทกจิตใจคนฟังได้อย่างนุ่มนวลและฝังลึก ผมกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมอง และนับว่านั่นเป็นการตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่ของผม พระเจ้า เขาค้อมตัวลงมาหานิดนึงด้วย ผมเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น แล้วรีบลุกขึ้นเองโดยไม่รับความช่วยเหลือจากมือเรียวที่ยื่นมาหา



“มะ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับ”



ผมพร่ำขอบคุณตัวเองในใจซ้ำๆ ที่ลุกขึ้นยืนได้โดยที่ไม่ล้มลงไปอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ตอนนี้ขามันสั่นไปหมด ความร้อนก็ยังไหลวนไปทั่วใบหน้า ให้ตายสิ 

คุณชองหยัดตัวตรง สบตาผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกดยิ้มมุมปากเล็กๆ แต่นั่นกลับยิ่งจุดไฟความร้อนบนใบหน้าของผมให้โหมกระพือ แววตาเป็นประกายนั่นทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะตายเอาจริงๆ



“งั้นก็ดีแล้วละครับ เรามาเริ่มสัมภาษณ์กันเถอะ ทั้งผมและคุณจะได้ไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้”



เขาผายมือเชิญผมไปที่โซฟาอีกครั้ง ผมได้แต่ตั้งคำถามอยู่ในใจเมื่อเห็นการกระทำแบบนั้น หล่อ รวย สุภาพบุรุษ มีผู้ชายแบบนี้อยู่บนโลกจริงๆ ด้วยงั้นเหรอ

ถึงแม้ว่าเบาะโซฟาชุดนี้จะนั่งสบายที่สุดเท่าที่ผมเคยนั่งมาในชีวิต แต่ผมก็นั่งลงด้วยความเกร็งที่สุดในชีวิตด้วยเช่นเดียวกัน มันขัดแย้งกันจนน่าเวียนหัว ผิดกับคุณชองที่หย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามผมด้วยท่าทีสบายๆ เราสองคนถูกกั้นไว้ด้วยโต๊ะกระจกกลมเล็กๆ ผมหันไปหยิบเครื่องอัดเสียงและใบคำถามจากในกระเป๋า ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่จ้องผมอยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาคมกริบ



“เอ่อ คือ – จุนซูได้แจ้งคุณแล้วใช่ไหมว่า เราจะสัมภาษณ์คุณเนื่องในโอกาสอะไร”

“ครับ เขาอยากสัมภาษณ์ผมเพื่อเอาไปเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์มหาวิทยาลัยสำหรับเดือนหน้า เพราะมีนักศึกษาจำนวนมากที่อยากรู้จักผมน่ะ”

“อา...ใช่แล้วละครับ” ผมยิ้มตอบรับ แต่รู้สึกว่าเป็นยิ้มที่เฝื่อนเป็นบ้า

“และผมหวังว่า คุณจะเป็นหนึ่งในนักศึกษาจำนวนมากนั้นนะครับ”

“เอ๋?”



ผมทำหน้าเหรอหราทันทีที่ได้ยินคำพูดแปลกๆ ของคนตรงหน้า ถึงแม้ว่าท่าทีของคุณชองจะดูเป็นกันเองมากกว่าที่ผมคิด และคำพูดประโยคนั้นก็คงเป็นเพียงการหยอกล้อแบบไม่คิดอะไรจริงจัง ใช่ มันคงต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ เพราะแม้แต่ประกายแพรวพราวในดวงตาเรียวเล็กนั่นก็ดูเหมือนต้องการเย้าหยอกผมอยู่ไม่ใช่น้อย

แต่ – ให้ตายสิ – รู้สึกเหมือนจะขาดใจตายยังไงก็ไม่รู้



“อ๋อ! มันก็แน่นอนอยู่แล้วละครับคุณชอง ใครๆ ก็อยากรู้จักคุณชองทั้งนั้นแหละครับ ฮะๆ” ผมรีบตอบกลับอย่างร้อนรน รู้สึกสูญเสียการควบคุมอย่างที่ไม่ค่อยได้เป็นนัก

“ถ้าคนที่ผมอยากรู้จัก เขาอยากจะรู้จักผมเช่นกัน ผมคงมีความสุขจนเก็บอาการไว้ไม่ได้เลยละครับ” เขาแย้มยิ้มอย่างมีเชิง



พระเจ้า ทำไมจู่ๆ บรรยากาศมันถึงรัญจวนใจแบบนี้

ผมเผลอกลั้นหายใจ กัดริมฝีปากแน่น ฉับพลันสมองน้อยๆ ของผมก็รีบสั่งการให้ผมแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการหันไปตั้งหน้าตั้งตาเตรียมเครื่องอัดเสียงแทน ทว่ามือที่เริ่มมาสั่นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ก็ดันปล่อยให้เครื่องอัดเสียงกระแทกโต๊ะกระจกดัง ปึ้ก! โชคดีว่าผมไม่ได้ถือเครื่องไว้สูงมากนัก แต่ความลนลานที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วกายมันทำให้ผมเสียสติมากขึ้นเรื่อยๆ คุมสติตัวเองหน่อยซี่ เจ้าบ้าคิมแจจุง!

และความพยายามของผมก็สำเร็จ ถึงแม้ว่ามันจะค่อนข้างทุลักทุเลมากก็ตาม ผมยิ้มกว้างให้กับตัวเองที่สามารถเตรียมเครื่องอัดเสียงได้ในที่สุด จากนั้นผมจึงเงยหน้าสบตากับคุณชองอีกครั้ง

เขาเปลี่ยนท่านั่งมาเป็นนั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งวางพาดไว้ที่เข่า ส่วนมืออีกข้างนั้นวางอยู่ที่ปลายคาง เขาใช้นิ้วชี้ลูบริมฝีปากล่างไปมาอย่างช้าๆ – ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา...ชวนสยิวชะมัด ผมกลืนน้ำลายเหนียวคออึกหนึ่ง ฝืนทำใจกล้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลทรงเสน่ห์ และควบคุมเสียงที่เริ่มแหบพร่าให้ฟังดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด



“ผม – ผมขออนุญาตอัดเสียงนะครับ”

“เห็นคุณพยายามเตรียมเครื่องอัดเสียงขนาดนั้น ผมคงไม่ใจร้ายพอจะปฏิเสธคุณคิมหรอกครับ” เขายิ้มขัน แววตาดูเปล่งประกายกว่าเดิม โอ้ คุณชอง ได้โปรด



ใบหน้าผมร้อนฉ่า การเย้าหยอกของคุณชองมันอยู่ในระดับที่เกินกว่าคนธรรมดาอย่างผมจะรับไหวจริงๆ ทั้งคำพูด สีหน้า ท่าทาง ให้ตายสิ เขาเคยรู้ตัวบางไหมนะว่าตัวเองมีเสน่ห์มากจนน่ากลัว

ผมสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกได้ถึงออกซิเจนที่ไหลเสียดเข้ามา อึดอัดและทรมานอย่างบอกไม่ถูก – นี่ผมยังไม่นับอาการมวนท้องแถวๆ ท้องน้อยที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนนะ



“ก่อนอื่นเลย รบกวนคุณชองช่วยแนะนำตัวสักนิดนะครับ” ผมเริ่มการสัมภาษณ์ เขาประสานมือทั้งสองข้างวางไว้ที่เข่า แผ่นหลังตั้งตรงดูสง่าและน่าเกรงขาม

“สวัสดีครับ ผม ชองยุนโฮ อายุ 27 ปี เป็นเจ้าของบริษัทผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ Jung Group ครับ”

“ห๊ะ?!” 

“หืม?”

“คะ คุณชองอายุ 27 ปีหรอครับ?”

“ใช่ครับ”



ผมอ้าปากหวอ ได้แต่นั่งมองคนตรงหน้าด้วยความทึ่ง หนุ่มหล่อ อายุน้อย รวยทรัพย์และความสามารถ มีอยู่บนโลกจริงๆ หรอ เหลือเชื่อเกินไปแล้ว ผมไม่คิดว่าคุณชองจะอายุไม่ถึงสามสิบ ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังดูอ่อนเยาว์ก็ตาม วัย 27 ปีกับการประสบความสำเร็จระดับนี้มันไม่ใช่เรื่องที่จะเชื่อกันได้ง่ายๆ หรอก!



“ดูเหมือนคุณคิมจะยังไม่ทราบประวัติของผมนะครับ”



คุณชองมองผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง คำพูดนั่นทำเอาผมรู้สึกหน้าชาและหน้าหงายในเวลาเดียวกัน ในฐานะผู้สัมภาษณ์ การรู้ประวัติพื้นฐานของผู้ให้การสัมภาษณ์เป็นสิ่งจำเป็นมาก แต่ผมแทบไม่ได้เตรียมตัวกับการทำหน้าที่นี้สักเท่าไร ปากของผมที่อ้าค้างรีบงับเข้าหากัน ความรู้สึกผิดโถมทับกายผมอย่างไร้ตัวตน ทว่าหนักหนาจนผมต้องรีบโค้งคำนับคนตรงหน้าจนหน้าผากชิดหัวเข่า



“ผมขอโทษครับคุณชอง!”

“คุณคิม”

“ผมขอโท—”

“ถ้าคุณยังไม่ทราบก็ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่จำคำตอบของผมไว้ให้ดี ค่อยๆ รู้จักผมให้มากขึ้นนะครับ



ผมเงยหน้าขึ้น เห็นริมฝีปากหยักกดยิ้มลึก บรรยากาศอันน่าอึดอัดเมื่อครู่หายไปฉับพลัน หลงเหลือเพียงความรัญจวนใจประหลาดให้ลอยคว้างอยู่ในอากาศ หัวใจผมเต้นผิดไปจังหวะหนึ่ง ผมรีบหลุบตาลงต่ำ ความคลุมเครือที่แอบแฝงอยู่โดยรอบทำให้ผมประหม่าอย่างหนัก

ไม่ คิมแจจุง นายต้องรีบคุมสถานการณ์สิ งานนี้จะล่มไม่ได้เด็ดขาด

ผมก้มลงมองใบคำถามที่ถูกเพิกเฉยไปนาน สูดหายใจเข้าลึก ก่อนดำเนินงานต่อ



“เอ่อ คุณชองอายุแค่ 27 ปี แต่กลับได้เป็นเจ้าของบริษัทชื่อดังของประเทศ คุณชองทำอย่างไรจึงประสบความสำเร็จได้แบบนี้ครับ” พูดได้ราบรื่น ยอดเยี่ยมมาก คิมแจจุง



คุณชองเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนเขากำลังแปลกใจอะไรสักอย่าง แต่เพียงแวบเดียว เขาก็กลับมายิ้มอีกครั้ง แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำดังฉะฉาน



“การจะลงมือทำธุรกิจอะไรสักอย่าง สำหรับผมนั้น จำเป็นจะต้องมี 3 สิ่งนี้ อันดับแรก คุณจะต้องมีความรู้ในเรื่องสินค้าของคุณอย่างละเอียด อย่างที่สอง คุณจะต้องมีทักษะการทำงานและแรงผลักดันในตัวเอง และอย่างที่สาม คุณจะต้องมีผู้ร่วมทีมที่มีศักยภาพที่เหมาะสมกับความต้องการของคุณ”

“แสดงว่าคุณชองเคยผ่านการฝึกงานมาก่อนแล้ว?”

“ครับ ผมเคยทำงานด้านธุรกิจโรงแรมของครอบครัว คลุกคลีกับมันมาตั้งแต่เกิด”

“แล้วคุณชองหาผู้ร่วมทีมที่ต้องการได้อย่างไรครับ”

“ผมเป็นผู้สัมภาษณ์พนักงานเอง ผมมีเซนส์ในการคัดเลือกคนนะคุณคิม อาจเพราะผมเคยทำงานที่บริษัทของครอบครัวที่ต่างประเทศมาก่อน ผมจึงมองออกว่าคนไหนคือคนที่คู่ควรจะมาเข้าร่วมทีมผม”

“คุณเป็นคนที่ดูค่อนข้างมั่นใจในตัวเองมากทีเดียวนะครับ”

“แน่นอนครับคุณคิม การสร้างความมั่นใจให้ตัวเองย่อมทำให้เรามีภาพลักษณ์ที่น่าเชื่อถือตามมาด้วย มันเป็นสิ่งจำเป็นในแวดวงธุรกิจนะ”



ใบหน้าเรียวเล็กยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม ผมรับรู้ได้ถึงความทะนงตัวที่แฝงอยู่ในตัวของเขา มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ในเมื่อคุณชองมีทั้งอำนาจและความสามารถที่ทุกคนสามารถรับรู้และสัมผัสได้ ต่อให้เขาทำท่าทีโอ้อวดจริง คนอื่นก็คงทำได้แค่ชักสีหน้า ซุบซิบนินทา หรือไม่ก็หมั่นไส้อยู่ในใจเงียบๆ เท่านั้นละ

อันที่จริง ผมก็แอบหมั่นไส้เขาอยู่ลึกๆ เหมือนกันนะ



“แต่การที่จะรักษาความสำเร็จให้ยืนยาวได้แบบนี้ มันต้องมีแนวคิดหรือเคล็ดลับอะไรบางอย่างที่น่าสนใจแน่ๆ คุณชองพอจะบอกได้ไหมครับ”

“ถ้าให้ตอบอย่างสวยงามเหมือนคนดังทั่วๆ ไป ผมก็ต้องตอบว่า ผมมีอุดมการณ์อันแน่วแน่ว่า ผมจะเป็นนักธุรกิจมือฉมังที่พร้อมจะผลิตสิ่งที่ตอบสนองความต้องการของลูกค้าด้วยความจริงใจอยู่เสมอ”

“คุณพูดเหมือนกับว่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่เคยมีอยู่ในความคิดของคุณเลยสักนิด”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ผมก็มีความคิดแบบนั้นอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ทำให้ผมดำรงธุรกิจนี้ไว้ได้ เพราะผมชอบการบงการ ผมมีเหตุผลแค่นั้น”

“ทำไมคุณถึงชอบบงการ?”

“ผมชอบเอาชนะน่ะคุณคิม การได้อยู่เหนือกว่าคนอื่นมันทำให้ผมรู้สึกพอใจ และนั่นเป็นแรงผลักดันที่ทำให้ผมจะไม่มีวันยอมเป็นรองใครเด็ดขาด อีกอย่าง ผมเชื่อว่า ผมสามารถทำแบบนั้นได้น่ะครับ”



ดวงตาแอลมอนด์ฉายประกายวาบ มันทั้งดุดันและมีเสน่ห์ แต่นั่นมันทำให้ผมรู้สึกกลัว ความรู้สึกในใจแบ่งฝ่ายตีกันมั่วไปหมด ราวกับถูกเขาดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน บ้าชะมัด

ผมก้มมองใบคำถามในมือเล็กน้อย เผลอกำกระดาษแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว



“แล้วมีใครที่คอยให้การสนับสนุนคุณชองอยู่เบื้องหลังบ้างไหมครับ”

“ก็คงจะเป็นครอบครัว แต่เราไม่ได้เจอกันบ่อยนักหรอกครับ” แววตาเรียบนิ่งสบตาผม ใจผมกระตุกวูบ เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง ผมเหลือบมองใบคำถามอีกครั้ง และได้แต่สบถในใจ 

ทำไมต้องมีคำถามพวกนี้ด้วยวะ?!

 “แล้วคนรักของคุณชองล่ะครับ?” คิมจุนซู นายจะต้องตอบแทนฉันอย่างงาม จำไว้!



คิ้วหนากระตุกทันทีที่ผมถามจบ งานเข้าแล้วไหมล่ะ ผมเดาได้เลยว่าคุณชองต้องไม่พอใจมากแน่ๆ นี่มันเป็นคำถามส่วนตัวมาก เรียกว่ามันดูถามซอกแซกเกินไปแล้ว แล้วยังไง คนถามคือผม ไม่ใช่เจ้าจุนซูไง คุณชองจะตวาดผมไหม สายตาเขาเหมือนจะฆ่าผมได้แล้วนะตอนนี้



“คำถามค่อนข้างส่วนตัวนะครับ” ตายแน่ คิมแจจุง นายตายแน่ๆ

“ผม – ผมถามตามคำถามในกระดาษนะครับคุณชอง คือ...” คุณชองถอนหายใจแรงๆ หนึ่งครั้ง ใจผมสั่นจนแทบจะร่วงไปอยู่ตาตุ่ม

“ผมยังโสดอยู่ครับ”

“เอ๋?” คะ – คุณชองไม่โกรธ?

“ผมยังโสดอยู่ครับ” เขาย้ำ รอยยิ้มบางประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา

“อา......”



‘ตึกตัก’

โอ้ พระเจ้า ทำไมรอยยิ้มบางๆ นั่นถึงเข้ากับดวงตาแอลมอนด์ได้ขนาดนั้นกัน



“ล่ะ แล้วคุณชองมีสเป็คผู้หญิงแบบไหนบ้างครับ”

“นี่ก็เป็นหนึ่งในคำถามใช่ไหมครับ” 

“เอ่อ ใช่ครับ” ผมกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ได้แต่ขอให้รอยยิ้มนั่นเป็นรอยยิ้มเห็นใจ ไม่ใช่รอยยิ้มนักฆ่าอะไรแบบนั้น

“ผมไม่มีสเป็คอะไรเป็นพิเศษ แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง แค่ผู้หญิงคนนั้นสวย นั่นแหละครับสเป็คของผม”

“โห นั่นมันงานใหญ่สำหรับผู้หญิงหลายๆ คนเลยนะครับ”

“แต่ส่วนใหญ่ที่ผมเจอ ทุกคนก็พร้อมที่จะทำตัวให้ดูดีอยู่เสมอนะครับ”



ผมได้แต่แอบเบ้ปากอยู่ในใจ จะว่าคุณชองหลงตัวเองก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ในเมื่อภาพลักษณ์และสถานะของเขามันชวนให้ผู้หญิงเข้าหาเสียเหลือเกิน เขามีสิทธิที่จะพูดแบบนั้นได้โดยที่เขาไม่ผิดเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่คุณ ผู้หญิงคงไม่พยายามทำตัวให้สวยสะพรั่งตลอดเวลาหรอกนะ คุณชอง



“มีแต่คนเข้าหาคุณแบบนี้ แล้วคุณชองสนใจผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาเลยหรือเปล่าครับ”



เดี๋ยวนะ คิมแจจุง นี่มันไม่ได้มีอยู่ในใบคำถามนะ!

ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจู่ๆ ถึงปากพล่อยถามออกไปแบบนั้น เหมือนมีสารบางอย่างกระตุ้นสมองผมแล้วปากก็ขยับถามทันที ผมไม่ได้ไตร่ตรองอะไรทั้งนั้น ผมเดาว่า คงเป็นเพราะความอยากรู้มากเกินพอดีทำให้ผมพูดอะไรงี่เง่าออกไป

คุณชองจ้องตาผมนิ่ง แววตาคมกริบทำให้ผมประหม่าและกดดัน ผมเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกลั้นหายใจไปวูบหนึ่ง ในตอนนั้นคุณชองเริ่มขยับตัว เขาใช้ศอกขวาวางไว้บนเข่าที่ยังนั่งไขว่ห้าง พลางโน้มตัวลงมาเล็กน้อย แล้วท้าวคางมองผม ระยะห่างระหว่างเราที่ลดลงทำให้ผมรีบเอนตัวไปพิงพนักโซฟาอย่างร้อนรน ความร้อนเริ่มก่อตัวบนใบหน้า ทว่าคุณชองกลับมองผมด้วยสายตาพราวระยับ และยกยิ้มมุมปากอย่างมีนัยยะ คุณชอง ได้โปรด ไม่นะ ได้โปรดเถอะ



“นี่ก็เป็นอีกหนึ่งคำถามที่คุณได้รับมาใช่มั้ยครับ คุณคิม” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูหยอกล้อเล็กๆ นั่นช่างอันตรายนัก

“ชะ ใช่ ใช่ครับ!”

“หึหึ ผมก็ไม่ได้สนใจทุกคนหรอกครับคุณคิม คนเรามีความชอบไม่เหมือนกัน”

“แล้วถ้าคุณสนใจคนอื่นคุณจะทำยังไงเหรอครับ?” 



คิมแจจุง ปากพล่อยอีกแล้วนะ!

ผมกัดริมฝีปากล่างแน่น ดวงตาแอลมอนด์ยังจ้องหน้าผมไม่เลิก และแววตาส่องประกายมากขึ้น



“ถ้าผมสนใจคนอื่นงั้นเหรอครับ...”

“ครับ...”

“ผมเป็นคนชอบแสดงออกผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด ถ้าผมสนใจใคร ผมจะมองเขาครับ มองแบบไม่ให้ละสายตา เพื่อให้เขาเริ่มรู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังให้ความสนใจเขาอยู่”



พระเจ้า ไม่ ไม่ไหวแล้ว บรรยากาศในตอนนี้มันแปลกเกินกว่าที่ผมจะรับไหวแล้ว!



“เอ่อ – ครับ คือ ยังไงก็รบกวนคุณชองฝากคำพูดทิ้งท้ายถึงนักศึกษาที่ชองซูฮวาสักหน่อยนะครับ”

“ถ้าคุณเจอเป้าหมายที่คุณต้องการแล้ว อย่าปล่อยมันให้หลุดมือไปนะครับ พยายามกันให้เต็มที่นะครับ”



ผมไม่สามารถควบคุมความร้อนบนใบหน้า หัวใจที่เต้นผิดจังหวะ และอาการมวนท้องที่คล้ายมีผีเสื้อบินวนอยู่ภายในได้เลย ผมรีบหลบสายตาจากดวงตาคม เอ่ยขอบคุณเขาด้วยเสียงเบาหวิว แล้วรีบร้อนเก็บเครื่องอัดเสียงและใบคำถามใส่เป้ สองขารีบดันกายขึ้นเต็มความสูง ทว่ามันกลับสั่นจนผมแทบลงไปกองกับพื้นเสียอย่างนั้น



“ขอบคุณคุณชองมากนะครับ ที่ – ให้เกียรติกับเรามากขนาดนี้” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือล้วงในกระเป๋ากางเกง ดูสง่ายิ่งนัก

“คุณคิม”

“เอ่อ ครับ?”

“ความจริงแล้ว ผมดีใจนะ ที่คุณมาเป็นคนสัมภาษณ์ผมในวันนี้

“เอ๋?”

“เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่ลิฟต์ ไปเถอะ”



เสียงรองเท้ากระทบพื้นดัง กึก กึก ทุกย่างก้าวช่างหนักอึ้ง ทว่าเบาหวิวในความรู้สึก

ผมแทบจะไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าผมเดินตามคุณชองมาถึงหน้าลิฟต์ได้อย่างไร ขาผมยังคงสั่นเล็กๆ ใบหน้าร้อนผ่าว ภาพรอบกายเป็นสีขาวโพลน เห็นชัดเพียงแผ่นหลังกว้างสง่าภายใต้ชุดสูทดำเรียบกริบ คุณชองกำลังกดลิฟต์ให้ผม จากมุมนี้ ผมเห็นแนวสันกรามของเขาชัดเจน มันสวยงามอย่างเป็นธรรมชาติจนน่าอิจฉา ผมกัดริมฝีปากล่างแน่น ร่างกายมันปั่นป่วนไปหมด ให้ตายสิ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เหมือนสัญชาตญาณดิบกำลังตื่นตัว มันแปลกประหลาดเกินไป

รอสักพัก ลิฟต์ก็มาหยุดอยู่ที่ชั้น 18 แล้ว เขากดลิฟต์ค้างไว้ หันมาผายมือเชิญให้ผมเดินเข้าไปด้านใน ผมกดปุ่มลงไปชั้น 1 เหลือบสายตามองออกไปด้านนอก คุณชองยังคงยืนมองผมอยู่ด้านนอกลิฟต์ ด้วยท่าล้วงกระเป๋าที่ดูสง่าและทรงอำนาจ ผมยืนสบตากับเขานิ่ง เลื่อนมือมากระชับสายเป้ระงับความประหม่า ไม่มีใครเอ่ยคำใด มีเพียงผมที่ทำใจกล้าสบตาดวงตาคมกล้าเป็นประกายเท่านั้น



“คุณคิม”

“ครับ คุณชอง”



เสียงผมแหบพร่ากว่าเคย คุณชองไม่ได้พูดอะไรต่อ สิ่งที่เขาทำมีเพียงแค่การกระตุกยิ้ม – พร้อมทั้งกระตุกหัวใจผมในเวลาเดียวกัน

และในวินาทีที่ประตูลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนปิด ก่อนที่ภาพตรงหน้าผมจะเหลือเพียงผนังสีเงินที่สะท้อนภาพของตัวผมเอง เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์กลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า 


“ไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณแจจุง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.



-----------------------------------------



ยังมีใครรอฟิคเรื่องนี้อยู่บ้างไหมคะ? 55555

ขอโทษด้วยนะคะที่มาต่อช้ามากๆ (ความหล่อเป็นบาปก็ยังไม่ได้แต่งต่อเลยค่ะ ฮึก)
ตั้งแต่เปิดเทอม งานไหลเข้ามาไม่หยุดเลยค่ะ 
จน ณ จุดนี้งานก็ยังไม่หมดค่ะ งานเยอะยิ่งกว่าพื้นที่หน้าผากพี่ปาร์คอีกค่ะ TvT

หวังว่าตอนนี้จะเริ่มทำให้หลายๆ คนเริ่มหลงเสน่ห์คุณชองกันมากขึ้นเนอะ <3

ใครอ่านฟิคเรื่องนี้ มาเม้ามอยกันผ่านแฮชแท็ก #shadingyj กันเนอะๆ
ไว้เราจะแอบไปตามอ่านเป็นระยะๆ นะคะ อิ___อิ




Comment

Comment:

Tweet

เฮือกกก!!!
เรารออยู่ และ ...

ลุ้นมากกกก!~

#1 By hertzz (171.96.176.32|171.96.176.32) on 2015-04-27 18:33

~#DN_LoveR#~ View my profile

Recommend