[SF] +:+ Mirotic +:+ [YooSu][NC-20]

posted on 20 Jan 2010 21:51 by daikun in SF-TVXQ directory Fiction, Asian

Title: Mirotic [NC-20]
Pairing:
Yuchun x Junsu
Author:
~#DN_LoveR#~
Author Note:
แอบหายหน้าไปนาน ^ ^ และแล้วฟิคเรทของยูซูก็ออกมาจนได้ (หัวเราะหื่น) เคยแต่แต่งเรทยุนแจ คราวนี้มาลองของยูซูกันบ้าง บางคนอาจจะเคยอ่านฟิคสั้น Mirotic คู่ยุนแจของเบลล์มาบ้าง แต่ขอบอกไว้ก่อน...ว่าเรื่องนี้มันไม่เหมือนกันนะคะ เพราะฟิคนี้เบลล์ใช้ความหมายเพลงของ Mirotic เวอร์ชั่นภาษาจีน ซึ่งความหมายมัน...หุ ๆ ๆ สุดจะบรรยายจริง ๆ ค่ะ จนต้องหยิบเอามาแต่งเป็นคู่ยูซูนี่แหละ เบลล์ก็ไม่ได้แต่งเรทมานานแล้ว ตอนแต่งแอบติด ๆ ขัด ๆ นึกคำที่จะใช้ไม่ออก -w- ถ้าใช้คำซ้ำซากมากเกินก็บอกกันได้นะคะ หรือถ้ามีข้อติชมตรงไหนก็บอกกันได้เลยนะคะ เอาล่ะ ไปอ่านฟิคกันเลยดีกว่า ขอให้สนุกกับฟิคเรื่องนี้นะคะ~ ^ ^

ปอปาร์ค. ขอบคุณคำแปลเพลงจาก
PhiLo_JunSu@tvxqmaice มาก ๆ เลยค่ะ ^ ^

*แนะนำ* ระหว่างอ่านก็เปิดเพลงฟังไปด้วยนะคะ ^ ^
*คำเตือน*
เรททั้งเรื่อง และค่อนข้างรุนแรง ใครไม่ชอบ อย่าอ่านนะคะ =w=


+:+:+:+:+:+:+ Mirotic +:+:+:+:+:+:+



ร่างสูงโปร่งในชุดทำงานที่ปลดเนคไทกับกระดุมเสื้อออกเล็กน้อย กำลังนั่งพิมพ์งานด้วยโน๊ตบุ๊คอยู่ภายในห้องนอนในยามค่ำคืน แว่นสี่เหลี่ยมกรอบดำถูกนิ้วเรียวดันให้ขึ้นไปอยู่บนดั้งจมูก นิ้วเรียวที่ขยับกดแป้นคีย์บอร์ดไปมาอย่างรวดเร็วนั้นทำให้เกิดเสียงดังก๊อกแก๊ก หากแต่มันก็ไม่ได้สร้างความรำคาญอะไรให้กับร่างสูงนัก


แอ๊ด~’

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกโดยที่ร่างสูงไม่ได้บอกอนุญาต แต่ถึงอย่างนั้นผู้เป็นเจ้าของห้องก็ไม่ได้สนใจกับผู้มาใหม่ที่กำลังเดินเข้ามาหา สายตาคมยังจ้องมองไปยังตัวอักษรที่อยู่บนหน้าจออย่างไม่ละสายตา พร้อมกับขยับนิ้วพิมพ์เนื้อหางานต่าง ๆ ที่ยังค้างคาอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ


ชายหนุ่มร่างเล็กที่เดินเข้ามายู่หน้าด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั้นไม่แม้แต่จะหันมามองเขาสักนิด ขาเรียวเดินเข้าไปหาร่างสูงโปร่งที่ยังนั่งพิมพ์งานอย่างไม่สนใจสิ่งภายนอกอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิด


“ยูชอน นายไม่คิดจะหันมาหาฉันบ้างเลยรึไง?”



靠着我旋着用意念力抱我
เมื่อคุณเข้ามาใกล้ผม แล้วกอดรัดผมด้วยแรงปรารถนา



เสียงใสกังวานนั้นแฝงไว้ด้วยความเง้างอน ก่อนที่แขนเรียวจะโอบกอดรอบคออีกฝ่ายจากทางด้านหลัง พร้อมกับซุกหน้าลงกับซอกคอของอีกฝ่าย ฝ่ามือบางข้างหนึ่งเลื่อนไปลูบไล้แผ่นอกแกร่งของยูชอนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ยูชอนรับรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังต้องการอะไรบางอย่างจากเขา


แว่นกรอบสี่เหลี่ยมถูกเลื่อนไปวางอยู่ใกล้กันกับโน๊ตบุ๊คด้วยฝีมือของร่างสูง ใบหน้าคมหันไปมองใบหน้ามนที่กำลังซุกอยู่ที่ซอกคอของเขา ยูชอนถอนหายใจพรู่ ก่อนจะยกยิ้มบางเบา ฝ่ามือหยาบยกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนพลางพูดตอบ


“นี่กะจะมายั่วฉันรึไง? จุนซู”


ร่างสูงพูดด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปประทับลงบนแก้มใสเบา ๆ คำพูดของยูชอนทำให้จุนซูยกยิ้มยั่วยวนให้อีกฝ่ายเห็นอย่างชัดเจน ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากบางไปสัมผัสกับริมฝีปากอิ่ม พร้อมกับใช้ลิ้นเล็กเลียเบา ๆ เป็นการเชิญชวนและหยอกเย้าอีกฝ่ายอยู่ในที


ฉันทำถึงขนาดนี้แล้ว นายไม่อยากสนองให้ฉันบ้างเลยรึไง?

น้ำเสียงเง้างอนนั้นเรียกให้ร่างสูงหลุดหัวเราะในลำคอ ริมฝีปากอิ่มกดแนบลงบินริมฝีปากบางอีกครั้ง ปากเล็กเปิดออกเพื่อต้อนรับลิ้นร้อนที่กำลังจะเข้ามารุกรานในไม่ช้า การเชิญชวนนั้นยิ่งทำให้ลิ้นร้อนนั้นต้องรีบแทรกตัวเข้าไปหาความหอมหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างรวดเร็วด้วยความหลงใหล


มือหยาบจับท้ายทอยของร่างเล็กไว้ ควานหาความหอมหวานที่น่าลิ้มลองภายในนั้นอย่างเร้าร้อน ลิ้นอุ่นลากผ่านเพดานปากบางไปมาอย่างเชื่องช้าให้ร่างเล็กได้สะท้านเล่น ก่อนจะหันมาสนใจกับลิ้นเล็กที่กำลังรอการรุกรานจากเขาจนแทบจะทนไม่ไหว


ทันทีที่ลิ้นร้อนเลื่อนไปหยอกล้อกับลิ้นเล็กภายในนั้น ร่างเล็กก็ตอบสนองเขาอย่างรวดเร็ว ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของอีกฝ่ายอย่างเชิญชวน การตอบสนองอันเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนนั้นทำให้ยูชอนตอบสนองกลับไปอย่างพึงพอใจ


เป็นเวลานานพอสมควรที่ทั้งสองชิมความหอมหวานของกันและกัน ร่างสูงเป็นฝ่ายผละออกมาเพราะร่างเล็กนั้นเริ่มจะหายใจไม่ทัน ลิ้นร้อนแลบเลียริมฝีปากเล็กอีกครั้งเบา ๆ ดวงตากลมที่ปรือปรอยลงเล็กน้อยเพราะอารมณ์ที่ถูกเขาปลุกปั้นขึ้นและริมฝีปากที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดนั้นช่างดูเซ็กซี่เสียเหลือเกิน


“งั้นนายนั่งรอไปก่อนนะ ฉันขอทำงานให้เสร็จก่อน”


ยูชอนพูดก่อนจะหันไปสนใจกับงานที่อยู่ตรงหน้าต่อตามที่บอก ดวงตาคมจดจ้องอยู่แต่หน้าจอโน๊ตบุ๊คที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือมากมาย จุนซูมองอีกฝ่ายอย่างอึ้ง ๆ ความโกรธมันแล่นริ้วขึ้นมาในทันทีที่ร่างสูงพูดคำ ๆ นั้นออกมา เขาอุตส่าห์ทำถึงขนาดนี้ ยังจะมาขัดใจกันอีกหรือไง?
!

...
ฉันขอทำงานให้เสร็จก่อนงั้นเหรอ...

...นายเห็นงานสำคัญกว่าฉันรึไงยูชอน
!...


傻傻再等待
การรอคอยดูเหมือนเป็นสิ่งที่ไร้สาระสำหรับคุณ



มือหยาบที่กำลังวางอยู่บนแป้นพิมพ์ถูกมือเรียวจับให้ย้ายมาอยู่ที่ข้างตัวร่างสูง ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าร่างเล็ก ในขณะที่อีกฝ่ายนั้นก็เคลื่อนตัวมานั่งคร่อมอยู่บนหน้าขาของเขาพอดี จุนซูมองใบหน้าคมด้วยความโมโห ปากบางเชิดขึ้นอย่างไม่พอใจ


ส่วนยูชอนที่กำลังจะหลุดพูดอะไรออกมาสักอย่าง พอได้เห็นการแต่งตัวของจุนซูที่ตอนแรกเขานั้นไม่ทันได้สังเกตเลยแม้แต่นิดก็ต้องกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ในตอนนี้ร่างเล็กสวมเพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางเป็นการปกปิดเรือนร่างเท่านั้น ผิวเนื้อเรียบเนียนที่ทับอยู่บนหน้าขาของเขานั้นแม้จะอยู่นอกร่มผ้าแต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความนุ่มและอุณหภูมิของมัน แล้วไหนจะแก่นกายสีชมพูที่เห็นวับ ๆ แวม ๆ อยู่ใต้เสื้อเชิ้ตนั่นอีก ทำเอาความขยันทำงานเมื่อครู่แทบจะหายกันไปหมดเลยทีเดียว


...ให้ตายเถอะ...วันนี้จุนซูกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่าเนี่ย...


...ทำไมจุนซูถึงเซ็กซี่ขนาดนี้วะ
!!!...


ยูชอน นายเห็นงานสำคัญกว่าฉันมากเลยใช่มั้ย?

เอ่อ...

งั้นนายก็ทำงานของนายต่อไปเหอะ เดี๋ยวฉันจะทำอะไรต่อมันก็เรื่องของฉัน

มือเล็กปล่อยจากการจับกุมข้อมือหนา แต่กลับเลื่อนมาลูบแผงอกแกร่งที่ถูกปิดทับด้วยเสื้อตัวประจำอย่างช้า ๆ มือข้างหนึ่งลูบไล้ขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงช่วงลำคอสวย ก่อนจะเลื่อนใบหน้ามนของตัวเองลงไปซุกที่ตำแหน่งนั้น พร้อมกับใช้ลิ้นเล็กไล้เลียชิมรสชาติที่แสนเย้ายวนของยูชอน ส่วนมืออีกข้างก็ไม่เว้นว่าง เลื่อนลงไปลูบไล้แถวท้องน้อยเป็นการหยอกล้อให้ร่างสูงได้รู้สึกเสียวเล่น


ยูชอนที่เจอการรุกของจุนซูเข้าไปก็อึ้งจนทำอะไรแทบไม่ถูก ความคิดเรื่องงานมันหายไปจากหัวสมองเสียจนหมดสิ้น กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากร่างเล็กที่ลอยมาแตะจมูกนั้นมันหอมยิ่งกว่าสบู่ยี่ห้อไหนบนโลก สติที่เคยมีมันปลิวหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ กว่าเขาจะเริ่มรู้สึกตัวอีกที...ก็ตอนที่มือเล็ก ๆ นั้นลูบมาแถว ๆ หน้าท้องจนเกือบจะโดนตำแหน่งสำคัญของเขานั่นล่ะ


นี่นายวางแผนมาอย่างดีเลยสินะ จุนซู

หึ ๆ ถ้าฉันไม่วางแผน แล้วนายจะยอมทำตามที่ฉันอยากรึไง?

จุนซูยกยิ้มยั่วขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ยูชอนหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตรงเข้าไปชิมริมฝีปากบางอันแสนหวานด้วยความมันเขี้ยว แต่ร่างสูงก็ลิ้มรสความหวานนั้นเพียงแค่ครู่เดียวก็ผละริมฝีปากออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมซุกไซร้ลงไปที่ซอกคอขาวหอมกรุ่นอย่างหลงใหล ก่อนจะกระซิบข้างใบหูนิ่มด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ติดจะแหบพร่านิด ๆ อย่างแผ่วเบา


“พูดแบบนี้...คืนนี้นายไม่อยากนอนใช่มั้ย?”


都不要纠缠