[SF] +:+ Mirotic +:+ [YunJae][NC-20]

posted on 10 Dec 2008 12:46 by daikun in SF-TVXQ directory Fiction, Asian

Title: Mirotic [NC-20]
Pairing: Yunho x Jaejoong
Author: ~#DN_LoveR#~
Author Note: ฟิคนี้เป็นฟิคเพลงนะคะ ตอนนี้กำลังคลั่งเพลงนี้มากกก ทั้งความหมายเพลง ทั้งเอ็มวี ติดเรทโดนใจสาววายคนนี้สุด ๆ แถมออกแนว SM นิด ๆ อีก อร๊ากกกกกกกก คลั่งคะ คลั่งๆๆๆๆ ก็เลยออกมาเป็นฟิคแนวจิต ๆ นิดหน่อยเหมือนอาการคนแต่งนี่ล่ะ แต่งไปมือสั่นใจสั่นเป็นเจ้าเข้าเลย เอาล่ะ ไม่พูดมากแล้ว เชิญอ่านได้เลยค่า~ (ขอบคุณเนื้อเพลงจากปิงบุ๊คด้วยนะคะ จะคลั่งตายแย้ว~~ >///<)

*แนะนำ* อ่านไป เปิดเพลง Mirotic ไปด้วยนะ >w<

*คำเตือน* ถ้าไม่ชอบเรทแรง ๆ อย่าอ่านนะก๊ะ เพราะ...เรททั้งเรื่อง =///=


+:+:+:+:+:+:+ Mirotic +:+:+:+:+:+:+


ภายในห้องพักไม่ใหญ่และไม่เล็กจนเกินไปของร่างบาง ที่ปกติมักจะอยู่คนเดียว ตอนนี้กลับมีร่างของชายหนุ่มร่างสูงอีกคนหนึ่งมาอยู่ด้วย ทำให้บ้านที่เงียบเหงาดูจะมีสีสันขึ้นมาส่วนหนึ่ง ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ซึ่งเป็นที่ประจำที่พวกเขามักจะนั่งอยู่ด้วยกันเสมอ

ถึงแม้ว่าจะเรียกว่าเป็นการคุยด้วยกัน แต่ดูเหมือนกับว่า จะเป็นร่างสูงฝ่ายเดียวเสียมากกว่า ที่ต้องมานั่งฟังร่างบางพูดเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ฟัง แต่ถึงกระนั้น ร่างสูงกลับรู้สึกมีความสุขเสียมากกว่า ที่ได้เห็นรอยยิ้มน่ารักสดใส และเสียงที่เพราะน่าฟังเป็นที่สุดจากคนที่เขารัก


시작은 달콤하게, 평범하게 나에게 끌려
ตั้งแต่เริ่มต้น คุณแสนหวานและมีเสน่ห์สำหรับผม


“ยุนโฮ...ฉันง่วงแล้วอ่ะ”

เสียงหวานพูดอย่างงัวเงีย หลังมือบางเลื่อนขึ้นมาขยี้ตาเบา ๆ พร้อมกับทำปากเชิดขึ้นเหมือนกับเด็ก ๆ ยุนโฮที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มอ่อนโยน ใช้มือตัวเองดันให้หัวกลม ๆ ของแจจุงลงมาซบที่ไหล่กว้างของตัวเอง และลูบเรือนผมนุ่มไปมาคล้ายกับจะกล่อมให้คนข้างกายนอนหลับพักผ่อน

ดวงตากลมโตที่ปรือลงเพราะความง่วง รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มมัวลง แต่ก็ยังฝืนช้อนตามองใบหน้าของชายหนุ่มคนรักอีกครั้ง ที่ตอนนี้กำลังมองมาหาเขาเช่นกัน ด้วยรอยยิ้มแสนอ่อนโยนที่ทำให้เขาหลงรักตลอดมา ริมฝีปากสีชมพูยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนเปลือกตาบางของตัวเองลงมาบดบังภาพภายนอกทั้งหมด

“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ....ยุนโฮ”


언제나 그랬듯이 먼저 말을 걸어와
เป็นแบบนั้นตลอดไป คุณบอกก่อนจะเดินเข้ามาหา


ดวงตาคมจดจ้องมาที่ใบหน้าหวานนิ่ง ตอนนี้แจจุงหลับไปแล้ว มือหยาบเลื่อนมาลูบที่แก้มเนียนใสเบา ๆ บางทีเขาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองเสียด้วยซ้ำ ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่ารักหรืออะไรกันแน่ เพียงแต่เขาอยากที่จะครอบครองร่างนี้เสียเหลือเกิน ไม่อยากจะสูญเสียคน ๆ นี้ไปให้ใครเป็นอันขาด

“อื้ม...เราจะอยู่ด้วยกัน.....ตลอดไป”


+:+:+:+:+:+:+ Mirotic +:+:+:+:+:+:+


“อืม...”

เสียงครางอือในลำคอดังออกมาจากลำคอสวย เปลือกตาบางค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างช้า ๆ เพื่อปรับสภาพการมองของตน ภาพที่ตอนแรกดูค่อนข้างมัว เริ่มเปลี่ยนเป็นชัดขึ้นทีล่ะนิด ๆ แต่เมื่อเขาเริ่มจะขยับตัว มันทำให้อาการงัวเงียของเขาหายไปในพริบตา

ใบหน้าหวานหันขวับไปมองที่มือของตัวเอง ตอนนี้มือทั้งสองข้างของเขาโดนจับยกขึ้นสูง และถูกใช้เชือกมัดไว้ โดยปลายเชือกอีกด้านหนึ่งของแต่ละด้านนั้นถูกผูกไว้กับไม้สองข้างที่ยื่นออกมาจากผนัง

และเมื่อหันไปมองรอบ ๆ ภายในห้องนี้มีเพียงแค่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง และผนังทุกด้านยกเว้นด้านที่เขากำลังถูกมัดขึงไว้อยู่นี้นั้นเป็นกระจกทั้งหมด มันทำให้เขาเห็นว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้......ตอนนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าไว้แม้แต่ชิ้นเดียว!

ร่างบางพยายามสะบัดแขนและข้อมือไปมา หวังที่จะให้เชือกนั้นมันหลุด แต่ดูท่าจะไม่มีผลแม้แต่น้อย เพราะเชือกนั้นมัดไว้แน่นเสียเหลือเกิน ร่างบางหอบแฮ่กด้วยความเหนื่อย แต่...เขารู้สึกว่ามันผิดปกติ ทำไมเขาเหนื่อยง่ายขนาดนี้ล่ะ?

“อึก....ร้อน....”

ราวกับร่างกายของตัวเองเริ่มเดือดพล่าน เหงื่อเริ่มผุดออกมาตามผิวส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ความร้อนภายในร่างกายจู่ ๆ ก็ปะทุขึ้นสูงอย่างไม่มีสาเหตุ เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับหายไปเสียหมด มันร้อนจนเขาไม่อาจจะอยู่นิ่งได้


แกร๊ก'


เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น เรียกความสนใจให้ร่างบางได้เป็นอย่างดี ร่างสูงที่เขาคุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาภายในห้อง พร้อมด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่ใช้ปกปิดร่างกาย ใบหน้าคมเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูน่ากลัวเสียเหลือเกิน ร่างสูงกำลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ

“ว่าไง...ตื่นแล้วเหรอ”

ยุนโฮพูดด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ มือหยาบจัดการจับคางมนของคนตรงหน้าให้เชิดขึ้น เพื่อให้แจจุงยอมสบตากับตน ตอนนี้ดวงตากลมดูหวานเยิ้มยั่วยวน ริมฝีปากนุ่มที่เผยอขึ้นหอบหายใจ ใบหน้าที่ชื้นเหงื่อ มันช่างดูเย้ายวนเสียเหลือเกิน

“ยุนโฮ...ทำกับฉันแบบนี้...ทำไม?”

เสียงหวานเอ่ยคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ตอนนี้เขาแทบจะไม่มีแรงที่จะยืนเสียด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ยังถูกอีกคนซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนรักเห็นท่าทางน่าอายของตัวเองอีก ใจนึงก็อาย...อีกใจนึงก็โกรธ ทำไมยุนโฮถึงทำแบบนี้กับเขาล่ะ?


, breakin` my rules again 알잖아 지루한걸?
ผม breakin` my rules again คุณรู้นิว่ามันเริ่มน่าเบื่อ?


ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปาก ส่งเสียงหัวเราะในลำคอดังออกมาแผ่วเบา มือหยาบผละจากกับจับคางมน เลื่อนไปลูบแก้มใสของร่างบางแทน และเลื่อนใบหน้าให้เข้าไปใกล้อีกคนหนึ่งมากกว่าเดิม

“นายไม่เบื่อบ้างเหรอ? ที่เราทำอะไร ๆ เหมือนเดิมตลอดน่ะ”

ยุนโฮยิ่งยกยิ้มมากกว่าเดิม เมื่อเห็นสายตาที่ดูตกใจปนโกรธจากคนตรงหน้า มือหยาบหยิบอะไรบางอย่างที่เขาซ่อนไว้ออกมา มันดูเหมือนกับเม็ดพลาสติกกลม ๆ ขนาดปานกลางสีแดง แจจุงที่เห็นของชิ้นนั้นก็ส่งสายตางุนงงไปให้ ผิดกับยุนโฮที่ยกยิ้มดูมีความสุขเสียเหลือเกิน

“เดี๋ยวฉันจะทำให้นายหายร้อนเองนะ”


조금 다쳐도 , 괜찮아 Oh~
คุณเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไร


“อ๊า!!!!!!

ร่างบางเกร็งตัวไปทุกส่วน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ความเจ็บปวดจากด้านล่างมันแล่นไปทุกส่วนของร่างกาย นิ้วเรียวของร่างสูงกำลังสอดใส่เข้ามาภายในช่องทางของเขาโดยที่ไม่ได้รับการเตรียมการอะไรทั้งสิ้น และไม่ยอมปล่อยให้แจจุงปรับสภาพร่างกาย นิ้วเรียวนิ้วที่สองก็สอดตามเข้ามาติด ๆ

“อ๊า!! เจ็บ!!! อะ...เอาออกไป!!

หยาดน้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาของแจจุง เขาเพิ่งจะเคยโดนทำแบบนี้เป็นครั้งแรก มันเจ็บมากอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน ยุนโฮยกยิ้มมุมปาก แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองเล็กน้อย เขาพอใจกับแรงตอดรัดที่กำลังบีบรัดนิ้วของเขาไว้แน่น เสียงร้องของแจจุงมันช่างหวานหูสำหรับเขาเสียเหลือเกิน นิ้วเรียวของเขาที่อยู่ภายในตัวของแจจุงเริ่มขยับช้า ๆ ทำให้ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างห้ามไม่ได้


머릿속을 파고드는 날카로운 눈빛
สายตาคมกริบที่ตรวจสอบภายในหัวของคุณ


“อา...อึก...เจ็บ”

ใบหน้าหวานเชิดขึ้น และเผลอไปสบตากับร่างสูงพอดี ดวงตาคมนั่นดูเหมือนกับจะมองทะลุทุกส่วนของเขา ดวงตาที่ดูลึกลับ แฝงไปด้วยความรู้สึกอะไรเขาก็ไม่อาจจะเดาได้ นิ้วเรียวยังคงกระแทกเข้ามาภายในร่างกายของเขาไม่หยุด สุดท้ายเขาก็ต้องเผลอปล่อยเสียงที่เขาคิดว่าน่าอายที่สุดออกมาจนได้

“อ๊ะ...อ๊า”

ยิ่งมีเสียงหวานเล็ดลอดออกมามากเท่าไหร่ นิ้วเรียวก็ยิ่งกระแทกนิ้วให้เข้าไปแรงและลึกยิ่งกว่าเดิม เรียกให้เสียงครางหวานยิ่งดังมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อร่างสูงเห็นว่าน่าจะพอแล้ว ก็ดึงนิ้วเรียวของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว ร่างบางสะดุ้งเพราะจู่ ๆ ก็รู้สึกโล่งแปลก ๆ แต่ก็รู้สึกว่าโชคดีที่ความเจ็บปวดเมื่อกี้นี้มันหายไปแล้ว

แต่ไม่ทันไร จู่ ๆ ก็มีของอย่างอื่นสอดใส่เข้ามาภายในร่างของเขาแทนนิ้วเรียว เม็ดพลาสติกที่ร่างสูงถือไว้เมื่อกี้นี้ถูกสอดใส่เข้ามาที่ช่องทางด้านหลังของเขา ช่องทางนุ่มตอดรัดมันไว้ ร่างสูงเดินออกห่างจากร่างบาง และหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ที่เขาตั้งไว้กลางห้อง

แจจุงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ยุนโฮกำลังจะทำอะไรกับเขา เขาเดาไม่ถูกเลยจริง ๆ ยิ่งรู้ว่ายุนโฮกำลังจ